Onze zorgen en toetscultuur

Zorgen. We hebben ze eigenlijk constant. Zorgen om onze kinderen, onze partner, ons werk, onze financiën. In mijn praktijk zie ik vooral ouders die zich zorgen maken om de ontwikkeling van hun kind.

Ze lopen voor, achter, scoren slecht op toetsen of hebben door hun gedrag een etiket gekregen.

Toetscultuur

In Nederland hebben we een toets-/testcultuur. Uit onderzoek van prof. dr. Paul van Geert van de Universiteit Groningen blijkt dat hoe vaker er getoetst/getest wordt, des te groter de kans op een afwijking. En dan gaan alarmbellen rinkelen en wordt er hulp ingeroepen.

De toetsen horen bij een leeftijd, groep, hoofdstuk in een methode, maar het ontwikkelingsniveau van kinderen is even divers als er kinderen zijn.

Fins onderwijssysteem

Er wordt veel gekeken naar het Finse onderwijssysteem, minder druk, minder lestijd en meer opbrengst. In Finland wordt echter beduidend minder getoetst/getest en meer naar de ontwikkelingsbehoefte van een kind gekeken.

In Nederland wordt bijna altijd uitgegaan van de gemiddelde prestaties van heel veel kinderen samen in plaats van die van het individu.

Dat is jammer. Daarmee wordt een kind de kans ontnomen om zijn eigen groei te laten zien.

Dynamic Assessment

Werk ik dan niet met toetsen? Jawel, ook ik werk met toetsen. Ik neem Dynamic Assessment testen af waarbij het resultaat van het kind in de pretest wordt vergeleken met zijn resultaat in de posttest.

Met een Dynamic Assessment krijg je geen IQ cijfer, maar wel een heel goed beeld van de ontwikkelingsmogelijkheden en dus leerbaarheid van een kind.

Ieder kind verdient het immers om gezien te worden.

Zo ga je om met de negatieve gevoelens van je kind

‘Mam, ik ga niet mee naar het gesprek met de juf. Ze gaat vast bespreken wat ik allemaal niet kan en daar heb ik geen zin in. Ik ga liever met Lieke spelen.’

Als ouder kun je dit wegwuiven met: ‘Nee joh, dat gaat ze echt niet doen. Je gaat gewoon mee.’ Dit versterkt vaak het negatieve gevoel van je kind en de situatie zal verergeren.

Zowel voor jou als ouder als voor je kind maakt het zeker uit hoe je reageert.

Emotie erkennen

Door echt te luisteren wat je kind zegt en het gevoel van je kind te erkennen en te benoemen, zal het voor hem/haar makkelijker zijn om het gevoel te accepteren en te zoeken naar andere mogelijkheden of oplossingen. Jouw kind voelt zich immers gehoord en begrepen.

Heeft jouw kind een negatief gevoel, maak dan gebruik van onderstaande tips. Dit kan een uitbarsting van je kind of een felle discussie voorkomen.

  1. Luister met al je aandacht naar het verhaal van jouw kind.
  2. Benoem het gevoel van je kind: ‘Ik zie dat je boos / verdrietig bent.’
  3. Erken het gevoel van je kind door te reageren met ja, hm of: ‘Ja, een gesprek waarin het over jou gaat is niet fijn.’
  4. Benoem het verlangen van je kind: ‘Wat zou het fijn zijn als de juf tijdens het gesprek alleen maar vertelt wat heel erg goed gaat.’
  5. Vertel wat er van je kind verwacht wordt: ‘Dat gesprek met de juf gaan we samen doen. Daarna kun je met Lieke spelen.’

Door de emoties van je kind te erkennen, voelt je kind zich begrepen. Dit geeft jouw kind rust en een fijn gevoel.